من یه آدم عجولم،خیلی عجول،خیلی خیلی... طوری که نمیتونی تصورش رو بکنی.یادمه یه بار بهم گفت تو دنبال بازدهی زودی،کتاب هایی که میخونی هم همین رو نشون میدن،راست میگفت مثل همه حرفای دیگه اش درست بود. خب این تنها صفت بد من نیست. حرف عجول بودن رو یه بار یا شایدم دو بار زد ولی حرف قضاوت کردن زود رو...هزار ب

"بنام خدا"

این منم.
ساجده
(سلااام من و سلام ساجده)
با یه ذهن که غزالش بی قراره ،بی قرار و پرشور ...
غزال ذهنم با چشم های مشکی درشتش زل زده با آینده
زل زده به امید ...
به حال خوب ...
چشم بر نمیداره ...
حواسش هست به حس های خوب.

کسی چجوری میتونه درک کنه حالتای ضد و نقیض منو؟ فرار از خودم به خودم از به خاطر نیاوردن روزایی که خیلی نگذشته ازشون کسی نمیتونه بفهمه این حال رو هیچکس... گریز از ترس به ترس ترس از دست رفتن و از دست دادن از آدمی به ادمی از صدا تا نگاه از شعرخوندن زیباش تا عید شما هم مبارک از هیییس حرف نزن تا عصبانیت ت

آخر هفته روزِ کنکوره

روز حساس و سختِ تحصیلم

ذهن من جای حل تمرینا

عکس چشماتو میده تحویلم

جای درسِ ریاضی و دینی

فکرم اینه چرا ازت دورم

من چقد تو خیالِ چشماتم

من چقد بی خیالِ کنکورم

پی نوشت:این پست،در سه روز مانده به کنکور ثبت شد :)

عجیب بودی تو،مغرور تو،با صدایی که فروغ میگوید تنها صداست که می ماند و امان از صدای تو،که ابدی شد در گوش من... شتاب خواستنت بالاست آنقدر بالا که گاهی پرت میشود دور دور ها... و شاملو شاملو برای حال من در زندگی قبلم که همین بودم با همین عشق نوشت: در فراسوی مرزهای تنت تو را دوست می دارم در فراسوی مرزهای